Tom Lanoye – Sprakeloos

Tom Lanoye – Sprakeloos

Tags:

 

sprakeloosNa een beroerte raakt een amateur-actrice en schrijversmoeder haar spraakvermogen kwijt. Langzaam en onherroepelijk takelt ze af, steeds minder in staat om te communiceren met wie haar lief is. Daarover schrijvend maakt Tom Lanoye een meervoudige balans op. Van zijn kleurrijke jeugd in een volkswijk, van zijn worsteling met de liefde, van zijn rol als schrijver, van zijn conflicten met de kleine moederdiva, van de strijd die zij manmoedig voert en waarin ze reddeloos en redeloos ten onder gaat _ en van de blijvende woede en pijn die dat oplevert. Sprakeloos ligt volledig in de lijn van Lanoyes autobiografische klassieker Kartonnen dozen. Was Kartonnen dozen een monument voor de jeugdliefde van de auteur, Sprakeloos is een aangrijpende ode aan zijn moeder.

bolbanner

Ben je op zoek naar recensies over Sprakeloos van Tom Lanoye? Ze staan hier voor je op een rij!

Recensieweb; *****

Het is bruisend, beeldend, vitaal proza dat ons wordt voorgeschoteld. Hoewel de schrijver die zich aan het sterfbed van zijn reutelende moeder voorneemt om nooit meer sprakeloos te blijven, maar zich te blijven verzetten tegen de stilte laat hij mij sprakeloos achter.

NRC;

Een grappige, maar eigenlijk helemaal niet zo leuke vrouw. Het is materiaal waar Lanoye een dodelijk portret van had kunnen maken, of een ‘kwaadaardige kattebel’, maar dat is Sprakeloos niet. In de eerste plaats door het wrede levenseinde van de moeder, die op een avond na de pizza plotseling haar spraakvermogen verliest en als een dolle stier haar echtgenoot aanvliegt. Het zal de opmaat worden voor meer van dergelijke aanvallen, licht herstel en een onafwendbare neergang.

Vrij Nederland;

Het probleem bij Lanoye is dan ook niet dat hij veel woorden gebruikt. En ook met schrijven over schrijven is niks mis. Maar het moet wel werken. Bij Lanoye werkt het tegen zichzelf en tegen de lezer: het zit het leesplezier, de ontroering, de vervoering in de weg. Als metaschrijver is Lanoye veel minder goed dan als verhalenverteller.

Parool; ***

Want het lezen van Sprakeloos is uiteindelijk wel de moeite waard. We moeten, al dan niet allitererend en rijmend, door wat wijsheden heen (‘Literatuur is loslaten. Schrijven is verdrijven’), maar als Lanoye eenmaal gewoon aan het werk gaat, zet hij op prachtige wijze het aan elkaar geklonken echtpaar neer dat zijn ouders zijn geweest.

Coen Peppelenbos;

Als je bij het derde deel aankomt, dat slechts kort het einde beschrijft van de ouders en waarin de schrijver de rekening opmaakt van dit boek, dan kun je als lezer slechts diep buigen voor een schrijver die je in een paar honderd bladzijden een complete wereld heeft geschonken en in al die taalvirtuositeit waarachtig is gebleven.

Cobra;

In “een roman die geen roman mag heten” schetst Tom Lanoye een zeer mooi portret van een vader, een familie, een wijk en vooral een moeder. Het is een anti-retorisch boek dat als hommage aan een levenslustige en welbespraakte vrouw alleen maar retorisch en uitbundig kon zijn. Gêne en herkenning wisselen elkaar bij de vijftigjarige zoon in snel tempo af. Hilariteit en bewondering zijn het deel van de lezer.

Na de lunch;

Het is knap hoe iemand zoveel levensmomenten en ogenblikken weet te vangen in de mooie, opluisterende woorden die Lanoye gebruikt. Deze man is echt een taalgenie en kent de perfecte combinatie van humor en serieuze woorden. Dat is waarom ik door ben blijven lezen.

Hannelore Heyligen;

Tijdens het lezen van het boek dacht ik vaak: wat een chaos! In het eerste hoofdstuk was dit meer dan irritant, maar naarmate je het einde van het boek nadert, begrijp je stilaan waarom. Het is natuurlijk een eigen invulling, geen zekerheid. Maar volgens mij projecteerde Lanoye de chaos van zijn leven in dit boek, we moeten met Lanoye meegaan om de structuur van het verhaal te begrijpen.

Enola;

Hij is een poëet in hart en nieren, maar verloochent zijn Vlaamse middenstanderskomaf niet en dweept nogal eens met kleine vulgariteiten. Dat hij zelfs die in een dichterlijke context kan plaatsen, maakt Lanoye wel degelijk tot één van de groten van onze hedendaagse letteren.

Miekes Leesclub;

Niet iedereen kan Tom Lanoye’s exuberante beschrijvingen waarderen, Minder is niet meer, minder is minder roept hij ergens uit, maar ik had er, in tegenstelling tot bij Godenslaap van Erwin Mortier, helemaal geen last van, van die literaire krullen. Je moet je eraan overgeven. En dan maakt een calvinistische inslag niks meer uit.

Volkskrant;

Dit verhaal van een aftakeling, dat feitelijk weinig pagina’s beslaat – de hardste zaken kunnen toe met de gongslagen genaamd beroerte, intensive care, afasie, rolstoel, dood, crematie – wordt door flashbacks, historische verhandelingen en familietaferelen, omgebogen in een verrijzenis van allure.

Heb jij Sprakeloos van Tom Lanoye gelezen? Laat nu jouw beoordeling achter!

bolbanner

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Share This

Wil jij niets missen?

Wil je een seintje ontvangen zodra de bestseller top 10 online staat en verrast worden met waanzinnige boekentips?

 

Je bent succesvol aangemeld!