Tommy Wieringa – Dit zijn de namen

Tijdens zijn onderzoek naar een gruwelijke misdaad komt commissaris Pontus Beg onverwacht ook meer over zijn eigen achtergrond te weten.

Pontus Beg is commissaris van politie in Michailopol, een perifere grensstad in de steppe. Als de winter invalt, wordt er een groep uitgeteerde vluchtelingen gesignaleerd in de straten van zijn stad. Niemand weet wie zij zijn, hun spookachtige aanwezigheid veroorzaakt angst en onrust. In hun bagage wordt het bewijsstuk van een gruwelijke misdaad gevonden.

Stukje bij beetje ontrafelt Pontus Beg de toedracht, en daarmee de geschiedenis van hun helletocht. De barre reis van de migranten raakt gaandeweg het onderzoek verweven met de ontdekking die Pontus Beg doet over zijn eigen afkomst. De ontmoeting met een oude rabbijn, de laatste Jood van Michailopol, leert hem de werkelijkheid kennen over zichzelf. Zijn plaats in de wereld is een andere dan hij altijd heeft gedacht.

Ben je op zoek naar recensies van Dit zijn de namen van Tommy Wieringa? Ze staan hieronder voor je op een rij!

Vrij Nederland; **

Dit zijn de namen is niet dicht op (en ten beste zelfs: onder) de huid van de personages geschreven, zoals zijn twee laatste romans. Zonder die verteltroef is het resultaat ernaar: een vertelling die steriel blijft, ondanks het menselijke leed dat in het vertelde passeert.

Cobra.be; ****

Met ‘Dit zijn de namen’ schreef Tommy Wieringa een roman van wereldklasse die leest als een moderne parabel. Over geloof, wreedheid, xenofobie.

Volkskrant; *****

Nog twee maanden te gaan, maar met enige zekerheid valt wel te zeggen dat Dit zijn de namen tot de beste boeken van het jaar behoort. Wieringa heeft de lat weer hoger gelegd. De compositie is vergeleken bij eerder werk scherper en doeltreffender, de hoofdstukken zijn afgetopt en strak als buxushaagjes.

Athenaeum;

Wieringa’s proza is altijd zelfverzekerd, maar slaat net iets te vaak door naar literaire paardenmiddelen. De grimmige crime noir is wel heel zwaar aangezet. Het regent vaak, plassen op het wegdek. Harde winden waarschijnlijk ook. Beg is het soort personage dat op het randje van alcoholisme balanceert, cynisch is maar tegelijkertijd weemoedig terugkijkt op die ene ver­loren liefde (je kunt zeggen dat Wieringa ervoor kiest zijn personages deze keer meer op afstand te houden; maar soms voelt het ook aan alsof die personages er helemaal niet zijn, dat Beg van trefwoorden aan elkaar hangt).

De Standaard; ****

Dit zijn de namen dringt geen waarheid op. De roman roept vragen op, en biedt antwoorden voor de aandachtige lezer, maar het is geen als verhaal vermomde filosofie. Al is het wel degelijk filosofisch.

Piet van Die;

Ik zal verder niet verklappen hoe het verhaal (af)loopt, maar Wieringa laat min of meer in zijn boek zien hoe een religie geboren kan worden. Dat doet hij door middel van een meeslepend verhaal dat de lezer in zijn greep houdt. Een aanrader.

Humo; ***

Het ware thema van ‘Dit zijn de namen’ is ons eeuwige talen naar andere levens. Terwijl de vluchtelingen wanhopig over de steppe dwalen, op zoek naar beter leven, stoot Pontus op aanwijzingen dat hij Jood is, en begint hij samen met een rabbi een verbeten zoektocht naar een nieuwe identiteit. Dat maakt van hem een lotgenoot van de vluchtelingen – en moesten ook de Joden niet eerst een woestijn doorbanjeren?

NCRV gids; ****

Hoe meer je erover nadenkt, hoe beter en hechter het boek in elkaar blijkt te zitten. Toch voelt het nergens geconstrueerd. Tommy Wieringa schrijft gewoon heel goed.

JannyAn’s blog; ****

Voor mij was het boek tot het samenkomen van de verhaallijnen het meest intrigerend. De sfeer die om Pontus Beg heen wordt gecreëerd. Zijn relatie met de huishoudster en discussie met de rabbijn. De groep gelukzoekers die door honger en kou steeds primitiever, bijna dierlijk gaat acteren en daarmee laat zien wat er met mensen gebeurt als ze niets meer te verliezen hebben en radeloos zijn, de kwetsbaarheid.

In het interview vertelt Wieringa dat hij zichzelf wilde bewijzen dat hij het ontstaan van nieuw geloof kon laten zien. Naar mijn idee is hij daar in geslaagd.

De Groene Amsterdammer;

Dit zijn de namen, die wederom verrast. Wieringa heeft de avonturenroman met zijn flamboyante ­hoofdpersonages ingeruild voor een afstandelijke, soms bijna abstracte roman, waarin hij duidelijk meer geïnteresseerd is in ideeën dan in mensen.

NRC Lux; ****

Waar het om gaat, daar laat Wieringa geen misverstand over bestaan, is wat mensen geloven. Alles draait om de betekenis die ze aan die feiten geven. Dat kun je lezen als het begin van een religieuze verklaring, maar ook breder zien: het geldt immers evenzeer voor de aanbidding van het gouden kalf, voor het geloof in de magische krachten van een mensenhoofd of de veronderstelling dat er achter het prikkeldraad een nieuw land begint met de kans op een nieuw leven. En, ja, ook voor het geloof in een roman.

8Weekly;

Wieringa heeft het menselijke verhaal ingeruild voor het Grote Verhaal. Gebleven zijn de weergaloze vergelijkingen, het muzikale ritme van de zinnen en de tomeloze ambitie om zich op geen enkele manier te beperken. In dat laatste is Wieringa nog altijd een uitzonderlijke schrijver in het Nederlands taalgebied, een uitzonderlijk goede uitzondering.

Boekenbijlage;

Er zitten nog meer analogieën in het boek, maar bezwaarlijk is het niet als de lezer ze niet allemaal opmerkt. Eén belangrijk thema wil ik nog noemen, dat is de beschrijving van het ontstaan van een godsdienst onder invloed van waandenkbeelden en hallucinaties. Wieringa schrijft het schitterend op en het is niet voor niets dat hij nationale en internationale lof oogst.
Ooit hadden we de grote drie Reve, Mulisch en Hermans, nu hebben we, ook al zijn ze qua stijl onvergelijkbaar, Grunberg, van der Heijden en Wieringa.

Recensieweb;

Deze stilistische virtuositeit maakt Dit zijn de namen een genot om te lezen, een gedurfd en rijk boek, ook al is er wel wat op af te dingen. Wieringa steunt soms te veel op heilige en filosofische geschriften, waarschijnlijk om zijn verhaal kracht bij te zetten, maar voor zo’n groot schrijver is dat totaal niet nodig. Zijn stijl imponeert, zijn verbeelding is sterk genoeg.

Tzum;

Wie een vruchtbaar onderzoek wil doen naar het oeuvre van Tommy Wieringa zou eens moeten inzoomen op het nomadische type dat ronddwaalt door zijn boeken. De personages die zijn romanwereld bevolken trekken letterlijk de wereld over. Je hebt ook personages die alleen spiritueel op reis gaan (Fransje in Joe Speedboot bijvoorbeeld, met zijn fascinatie voor de samoerai). In Dit zijn de namen heb je te maken met een groep mensen die over een steppe vlucht, op zoek naar de bewoonde wereld en daartegenover de drieënvijftigjarige Pontus Beg, een licht corrupte politiechef in Michailopol.

De Contrabas;

Met Dit zijn de namen heeft Tommy Wieringa op het trage ritme van voorbije tijden een verhaal geschreven dat heel erg anno nu is. Het zit vol naar zingeving en hun bestemming – een beloofdland, soms heel letterlijk – zoekende mensen die geconfronteerd worden met de harde werkelijkheid van vervolging, concurrentie, corruptie en misleiding.

Enola; ***½

Dit zijn de namen is een triomf geworden voor de auteur Tommy Wieringa. Hij toont weer maar eens dat onder zijn pen zowat alles mogelijk is. Tegelijk heeft hij met deze roman heel wat afstand gecreëerd met zijn vaste lezers. Zij moeten inspanningen leveren om deze niet altijd even vlot te vatten roman te verteren. Wie echter graag een auteur heeft die samen met zichzelf ook graag zijn lezers blijft verrassen, is bij Tommy Wieringa aan het juiste adres.

RKK;

Tegenover de somberheid in Dit zijn de namen staat een verrassende plot. Het is een meeslepend en verrassend verhaal. Het boek geeft te denken over de parallellen tussen godsdiensten.

TheSword; *****

Dit zijn de namen is wederom een geslaagde roman van Wieringa waarin je mee wordt genomen naar een andere wereld die toch weer zo dichtbij lijkt. Het zet je hersens aan het werk en laat je aan de andere kant makkelijk weg zweven naar zijn creatie waarbij zijn woorden als beelden op je netvlies verschijnen.

Dizzie; ****½

Pontus Beg doet je aan de Zweedse politieman Kurt Wallander denken, het hoofdpersonage van de tiendelige reeks geschreven door Henning Mankell. Beide hoofdpersonen zijn melancholisch gestemd, weemoedig, wat zwaar op de hand en soms behoorlijk cynisch. De setting van de verhalen vertoont eveneens veel gelijkenis. Grijsgrauwe steden, ondergedompeld in somber weer, koud en veel regen of sneeuw. Zowel Mankell als Wieringa zijn sterren in het schetsen van een sfeer.

De wereld morgen;

Om te beginnen moeten we vermelden dat Tommy Wieringa absoluut een groot stilist is en een geweldige spanning weet op te bouwen. Er worden veel lijnen uitgegooid, zodat men een reusachtige ontknoping verwacht. Daartoe hanteert hij met verve verschillende literaire technieken.

Cultuur bewust; *****

Wieringa weet van deze sobere verhaallijn een bijzonder aantrekkelijk geschreven roman te maken. Zo behoort het hoofdstuk waar de politiecommissaris over ‘zijn’ Lea verteld, tot één van de mooist geschreven liefdesvertellingen uit de Nederlandse literatuur.

Daan leest;

Tommy Wieringa stortte mij met Dit zijn de namen in een onwaarschijnlijke en toch realistische wereld. In zijn tekst is nauwelijks sprake van clichés. Zijn zinnen zijn vaak juweeltjes en blinken uit in originaliteit ten dienste van het verhaal dat hij vertelt. De beschrijvingen van de zwerftocht over de eindeloze, grauwe steppe, waarover de sluier hangt van de naderende winter, zijn huiveringwekkend en indringend. De mens is teruggebracht tot zijn elementaire behoefte: overleven en het gedroomde land achter de grens bereiken. Mijn bewondering voor Tommy Wieringa is groot.

Leesfanaten; ****

Wieringa gebruikt prachtige zinnen – ook voor situaties waar niets moois aan is – en dat tekent zijn schrijftalent. Het thema van het boek nodigt uit om na te denken over geloof. Niet alleen geloof in een God of een religie, maar ook geloof in de mens en in beloftes. Dat maakt ‘Dit zijn de namen’ een prachtig boek met een interessant thema.

Boekentip;

Als je hart niet sneller gaat kloppen van het verhaal, is er gelukkig nog genoeg om verliefd op te worden in de regels zelfs. Wieringa betovert ze met mooie metaforen. Ze komen het beste tot hun recht als Wieringa ze klein houdt, bijna onopvallend. Bijvoorbeeld: Al bij het eerste daglicht stonden ze op om de draad te volgen die door het donker was doorgeknipt of Zijn schouders zijn een kleerhanger voor het trainingsjasje dat hij draagt.

Heb jij Dit zijn de namen van Tommy Wieringa gelezen? Laat hieronder jouw beoordeling achter!