Esther Gerritsen – Dorst

Dorst1Als Coco en haar moeder Elisabeth elkaar op een dag bij toeval tegen het lijf lopen, vertelt de moeder tussen neus en lippen door dat ze niet lang meer te leven heeft. Coco voelt zich verantwoordelijk en trekt bij haar moeder in. Terug in het ouderlijk huis pakt Coco haar oude drankgewoontes weer op. Hoelang verdraagt de zieke Elisabeth haar dochter om zich heen?

Esther Gerritsen (1972) debuteerde in 2000 met de verhalenbundel Bevoorrecht bewustzijn. Daarna volgden onder andere de romans Tussen Een Persoon en Normale dagen (longlist Libris Literatuurprijs 2006). In 2008 verscheen haar alom geprezen De kleine miezerige god (longlist Gouden Uil 2008). Twee jaar later stond de roman Superduif op de shortlist van de Libris Literatuurprijs.

Ben jij op zoek naar een recensie van Dorst door Esther Gerritsen? Ze staan hieronder voor je op een rij!

8Weekly; ****

Gerritsen blijkt al langer goed overweg te kunnen met allerlei vormen van lichte gekte, een thema dat meer schrijfsters min of meer bezighoudt. De vraag is hoe lang ze daarmee voort kan. Haar talent is zo specifiek dat het roer niet makkelijk lijkt om te kunnen. Dorst overtuigt echter ruim voldoende dat dat voorlopig geen bezwaar is.

NRC; ****

Gerritsen toont vooral heel mooi hoe de twee verbonden zijn in de manier waarop ze zich isoleren. En dan zie je ook wat ze delen: het onvermogen om de ander werkelijk lief te hebben, hoezeer de conventie ook van moeders en dochters eist dat ze van elkaar houden. Maar ook dat ze er vrede mee hebben dat de ander zich afsluit, wat aan het eind van het boek ook nog eens zeer letterlijk gebeurt.

Cultuur bewust; ***

De dood speelt een terugkerende rol in het boek. Zo denkt Elisabeth tot tweemaal toe dat haar dochtertje is overleden na een val door een raam. Elisabeth reageert tot ieders verbazing rustig op het ongeluk en probeert alle zaken praktisch te regelen. Eerst plakt ze het raam netjes af en belt ze glazenzetter Herman, voordat ze haar dochter in het ziekenhuis opzoekt. Het spreekt boekdelen dat Coco op precies dezelfde afstandelijke en praktische manier reageert op de dood van Elisabeth. Zo denkt ze bijvoorbeeld terug aan ramenzetter Herman. Gerritsen laat met dit soort details de gelijkenis tussen moeder en dochter zien. Dat zorgt voor begrip en herkenning, maar vooral voor ontroering.

Volkskrant; *****

De verlangens in Dorst zijn niet weg te stoppen. Al sluit het viswijf haar vis op, ‘het water beukt en wil eruit’. Coco verlangt dat Hans bij het vrijen in haar stoot ‘op plekken waar ze niet bij kan’, maar altijd rest er een leegte waar geen vulling voor is. In plaats van te breken, keren Elisabeth en Coco terug naar oude gewoonten: een falen dat ver voorbij de laatste pagina pijn doet. Gerritsen raakt op plekken waar menig auteur niet bij kan. Dorst verzadigt – althans lang genoeg om er even heel gelukkig van te worden.

Tzum;

De scènes tussen Coco en Elisabeth zijn briljant beschreven door Gerritsen, omdat ze op indringende en humoristische wijze laten zien hoe het kan schuren en wringen tussen mensen die weliswaar een bloedband hebben, maar die elkaar eigenlijk niet kennen. De moeder wil een lichte toets behouden in de laatste fase van haar leven (vandaar dat huppakee), maar de dochter wil contact en antwoorden. Waarom sloot haar moeder haar als tweejarige de hele dag op in een kamer, terwijl ze keihard aan het huilen was?

De contrabas;

Hoewel Esther Gerritsen het schrijven voor toneel heeft opgegeven – zij voelde zich geremd door de mensen voor wie die teksten bedoeld waren die tijdens het schrijven over haar schouder meekeken – munt zij ook in Dorst uit in het creëren van scènes – letterlijk en figuurlijk – en het schrijven van dialogen. Leeg, licht en luchtig, laat ze haar personages praten.

VPRO;

In haar nieuwe roman ontrafelt Esther Gerritsen wat er werkelijk omgaat tussen familieleden. En dan, dan zijn er ook nog de moeilijke onderwerpen, de dingen waarover je liever niet praat, maar die toch gezegd moeten worden. Daarover gaat deze ‘familieroman’. De griezel van het intermenselijk bedrijf. Familie als horror. Giechelend, herkennend vreet ik situatie na situatie, dialoog na dialoog. Dorst is uitzonderlijk. Veruit het beste boek dat ik in jaren las. Benauwend en komisch tegelijk.

The post online;

Met lichte afschuw las ik het boek. Hoe kán iemand zo denken? Je dochter liever dood dan levend hebben, net als je moeder het graf in wensen. De term op de omslag van het boek, ‘over de complexe liefde tussen moeder en dochter’, is dus nogal misplaatst. De liefde tussen moeder en dochter is inderdaad nogal complex. Maar wanneer je de gedachten leest van de hoofdpersonen, is er weinig liefde te bespeuren. Aan de andere kant laat het je wel beter nadenken over de band met je ouders. ‘Goh, wat hou ik eigenlijk van ze.’

Deadline;

De schrijfstijl van Gerritsen is licht en direct, wat er voor zorgt dat pijnlijke situaties zonder omweg gepresenteerd worden. Deze directheid werkt lachwekkend, maar laat tegelijkertijd de triestheid van de situatie zien. Dorst leest vlot, dankzij deze pijnlijke en tegelijkertijd humoristische dialogen, maar ook door de perspectiefwisselingen tussen Coco en Elisabeth, die er voor zorgen dat het boek blijft intrigeren. Gerritsen geeft lichtvoetig weer hoe je soms begint aan dingen waarvan je weet dat het nooit genoeg zal zijn. Maar met Dorst lest zij de dorst van de lezer, die niet eens wist dat hij dorst had.

Recensieweb; ***

Moeder en dochter zitten elkaar in de weg en dat blijft zo, een patstelling. Er zijn geen openingen, geen ontsnappingen. Het verhaal gaat dan ook nergens meer naar toe en eindigt weinig verrassend.

Leesfanaten; *****

Gerritsen heeft een prettige schrijfstijl. Ze gebruikt korte hoofdstukken, en zowel Coco als Elisabeth vertellen op hun eigen manier wat er is gebeurd. De ontknoping is emotioneel en zeer mooi. Het zorgt ervoor dat je als lezer op het puntje van je stoel zit. Het verhaal raakt je in het diepst van je ziel.

Jacob de Zoet;

Dorst staat vol met dialogen waarin ritme erg belangrijk is. Als ik in dit ritme meeging vloog ik erdoorheen, met plezier. Alleen tijdens de meer psychologische stukken tussenin haakte ik soms af. Omdat je hierin óf in het hoofd van de moeder óf in het hoofd van de dochter zit, zou het ook kunnen dat dit voor vrouwelijke lezers beter werkt.

Cobra.be; ****

Inhoudelijk én stijlsgewijs draagt Dorst de stempel van Gerritsen. Hoe paradoxaal en complex haar personages zijn, zo helder en eenvoudig is haar taal. Ze schrijft in korte, rake zinnetjes en heeft een oog voor aparte en soms bijzonder grappige details. Het lukt haar de lezer voortdurend te verrassen, tot aan de slotscène toe, waarin blijkt dat Coco dichter bij haar moeder staat dan ze zelf had kunnen vermoeden.

Recensiekoning; **

Over Dorst zal ik verder kort zijn, want het kreeg vrij recent nog alle lof die het verdient en zelfs vijf sterren in deze krant. Verdomme, dacht ik tijdens het lezen, dit boek had ik willen schrijven.

Humo.be; ***

In intrigerende, harkerige dialogen doorprikt Gerritsen de mythe van de vanzelfsprekendheid van de liefde tussen ouder en kind. Elisabeth en Coco worstelen voortdurend met de kloof tussen wat ze voor elkaar zouden moeten voelen en wat ze echt voelen. Daardoor hangt er de hele tijd een sluier van mistroostigheid boven ‘Dorst’, een deken dat alle zuurstof dood mept.

Boekenbijlage;

De titel Dorst moet slaan op de dorst naar liefde en aandacht van Coco, maar ook dorst naar manipulatie, alcohol en seks. Coco zoekt de aandacht bij haar moeder, haar vader en haar veel oudere vriend Hans, maar ook bij willekeurige mannen in de kroeg. Gerritsen had er blijkbaar lol in om wat dampende seksscènes te schrijven, want daarvan staan er een paar in het boek. Hoewel ze wel een gevoel van schaamte krijgt, als ze eraan denkt dat haar eigen moeder zal lezen als ze beschrijft hoe Coco een man pijpt, vertelde ze Wim Brands.

Heb jij Dorst door Esther Gerritsen gelezen? Laat hieronder jouw beoordeling achter!